AFSCHEID IN VRIJHEID

Leven is afscheid nemen. Van je jeugd, je puberteit, een situatie, een verworvenheid, je auto, etc. De pijn die dat afscheid je zal doen staat rechtstreeks in verbinding met de mate waarin jij je aan datgene waar je afscheid van moet nemen gehecht hebt. Dat lijkt mij een te billijken principe. Je bepaalt zelf indirect de mate waarin je pijn zult lijden. Daarom lijkt het me zinvol dat je zoveel mogelijk met lege handen door het leven stapt. Er speelt nog een facet mee en dat is het volgende: Als er na de dood niets anders is, hoef je niet van alles afscheid te nemen. Is er echter wel iets na ons verscheiden en je leeft op een andere manier verder, dan zul je je eerst los moeten maken van al het aardse waarmee je verbonden bent. Het is even een zijsprong, maar zou dat het branden in de hel zijn waarover de bijbel schrijft? Dus geen letterlijk branden in vuur, maar geestelijk branden van verlangen naar alles wat je achterliet en waar je mee verbonden bent. Ik weet de antwoorden uiteraard ook niet, maar denk dat het wel het beste is om zo losjes mogelijk door het leven te stappen, voordat je te laat in de gaten hebt dat je ergens aan vast zit, waardoor je moeilijk verder kan. In vrijheid kun je bovendien alles beter waarderen, waardoor je een rijker leven krijgt. Simpel gezegd: Vrijheid geeft je vrijheid.