Oeuvre d' zweverik - menu 99 PDF Afdrukken E-mail
EEN LOTGEVAL UIT DE PRAKTIJK VAN EEN PARAGNOST

IEMAND WEGWIJS MAKEN

Dat het "toeval" er soms een eigenaardige manier op nahoudt om mensen te motiveren of op hun juiste keuze te wijzen heb ik al een paar keer mogen ervaren. Hieronder volgt één van die wonderbaarlijke situaties:

Een jongedame van achtentwintig jaar leek op het eerste gezicht een gelukkig mens: zij had een prima baan, woonde op comfortabele wijze, had voldoende hobby's waar zij zich prima mee wist te vermaken. Zij kon doen wat zij wilde, kende geen financiële zorgen en was in haar doen en laten zo vrij als een vogel. Toch was zij niet gelukkig. Het knaagde namelijk aan haar dat zij nog vrijgezel was. Zij had ook geen vrienden waarbij zij nog enige compensatie kon vinden voor dat gemis. Zij wenste dat echter niet te onderkennen. Bij herhaling vertelde zij iedereen wat voor een geweldig leven zij wel niet had. Zij was toch maar mooi vrij en zat niet vast aan een man of nog erger: kinderen. Zij kon compleet haar eigen gang gaan en haar betoog kwam uiteindelijk hier op neer dat iedereen die een vaste partner had, eigenlijk niet goed bij zijn hoofd was. Zo'n verhaal vertelde zij mij ook. Toch kon zij mij niet verklaren waarom zij zo vaak en zo snel driftig werd en zich minderwaardig en gepasseerd voelde.
Ik kon haar dat wel vertellen. Zij wou juist dolgraag een man en kinderen. Haar jongere zuster was kort daarvoor getrouwd en was inmiddels gezegend met de geboorte van een dochter. Dit contrast met haar eigen leven had haar nog feller en weerbarstiger gemaakt. Zij moest zich maar eens realiseren dat zij zichzelf voor de gek hield en na die constatering haar gedrag en houding veranderen. Het kostte enkele consulten voordat het echt tot haar door begon te dringen. Zij begon langzaam maar zeker te snappen dat zij met haar geforceerde gedrag nooit aan de man zou komen.
Zij moest eerlijker worden er zich er niet voor schamen dat zij nog vrijgezel was. Als zij zich kwetsbaar op durfde te stellen zouden de mensen wat meer begrip voor haar krijgen en door die acceptatie zou zij vanzelf minder snel driftig en zich ook niet meer zo gauw minderwaardig en achtergesteld voelen. Het moment dat haar de schellen van de ogen vielen was voor mij heel duidelijk waar te nemen. In één keer was zij er helemaal door. Zij schudde haar geforceerdheid om gelukkig te lijken van zich af en was vastbesloten een ander pad en de goede weg te kiezen. In een bijna uitgelaten stemming op weg naar een andere manier van leven verliet zij mij.

Een paar dagen later kwam ik haar tegen en vertelde zij het volgende: "Vanaf het moment dat ik jou verliet tot aan mijn huis kwam ik allemaal vrienden en kennissen tegen die zonder ook maar een aanwijsbare reden bijzonder uitbundig en enthousiast mij gedag zeiden. Ze hingen half uit auto's en vielen bijna van hun fiets af in hun ijver om mij te groeten. Ik kreeg het gevoel dat ik wereldkampioen was geworden en dat iedereen mij wou feliciteren met mijn zege." Ik zei haar dat ik maar één uitleg kon geven: zij was wereldkampioen  geworden en wel in het padvinden, omdat zij nu op de goede weg was. Al die mensen gaven haar op de een of andere manier de boodschap dat zij wegwijs was geworden.

< Vorige   Volgende >