EEN LOTGEVAL UIT DE PRAKTIJK VAN EEN PARAGNOST 

TRAGISCH CABARET

Veel van de helderziende waarnemingen gaan gepaard met associaties die voor de paragnost vaak heel persoonlijk zijn. Zo zag bijvoorbeeld de beroemde paragnost Gerard Croiset met zijn "derde" oog altijd een half doorgesneden perzik, als hij geconfronteerd werd met iemand die kanker had. Deze associatie van Croiset ging terug naar zijn jeugd, waarin zijn oma overleed aan kanker en hij zich de half doorgesneden perzik die op haar nachtkastje lag wist te herinneren. Je zou het als een soort code kunnen zien; een afspraak tussen Croiset en de krachten bij hem dat dit het symbool was voor een kankerpatiënt. Één keer kreeg ik iets te horen, wat ik vlak daarvoor op de radio gehoord had, en wat voor mij als code gebruikt werd:

Zondags hoorde ik op de radio een conference van, ik dacht, Fons Janssen waarin hij ongeveer het volgende zei: "Ik vind het zo vreemd dat mensen onder een overlijdensadvertentie de tekst plaatsen: wij berusten in vrede.

Dat is toch overbodig. Wat moet je er anders onder zetten: wij laten het er niet bij zitten?" Waarop het publiek in lachen uitbarst.

Twee dagen later zat er een man van middelbare leeftijd tegenover mij die een foto van zijn vader - die aan het aftakelen was - had meegebracht. Toen ik de foto vastpakte, kreeg ik eerst wat algemene indrukken over zijn persoonlijkheid, maar even later hoorde ik duidelijk de stem van Fons Janssen: "wij laten het er niet bij zitten". Ik twijfelde aan mijn verstand, maar nogmaals hoorde ik de woorden: "wij laten het er niet bij zitten". Ik vroeg de man tegenover mij of zijn moeder al overleden was. Op zijn bevestigende knik, was het prijsschieten voor mij om vervolgens te zeggen dat vader het daar niet mee eens was geweest toen zij hem ontnomen was. Hij was daar nog steeds kwaad en gebelgd over. Met open mond knikte de man mij toe. Dit was mijns inziens ook de hoofdreden voor zijn aftakeling: hij kon haar niet missen en wou eigenlijk graag zijn vrouw achterna. De man keek mij verbaasd aan en schudde toch nee. Zijn vader was een sterke, positieve  en wilskrachtige man, die absoluut niet dood wou. Toch had ik heel stellig de indruk dat het zo was. Ik kon hem alleen maar adviseren zijn vader wat met rust te laten  - hij verzorgde nu zijn vader thuis - en hem niet zo geforceerd op te gaan monteren. Zo beloofde hij en verliet mij.

Een week later belde hij op. Zijn vader had - uit zichzelf - toegeven dat hij het niet meer zo zag zitten en eigenlijk best wel dood wou. Hij had het alleen maar voor zich gehouden om het voor zijn zoon niet moeilijker te maken.

Ik was blij dat de zoon nu meer begrip voor zijn vader gekregen had. Wel was ik verbaasd dat er zelfs cabaretteksten gebruikt worden om een paragnost iets duidelijk te maken.