EEN LOTGEVAL UIT DE PRAKTIJK VAN EEN PARAGNOST 

GESPREKSLIJDER

Als mensen mij bezoeken voor een consult weet ik van te voren nooit wat ik ga zeggen of hoe de conversatie ongeveer zal verlopen. Het gesprek ontwikkelt zichzelf. In het begin dacht ik altijd dat ik de gespreksbepalende figuur was tijdens de consulten. Na verloop van tijd bleek echter dat ik hierin maar een ondergeschikte rol speel. Één van die gebeurtenissen die mij tot die overtuiging bracht is de volgende:

Een zesendertigjarige vrouw die mijn hulp ingeroepen had verkeerde in de volgende situatie: Haar huwelijk was niet veel meer. Haar man had haar totaal in de wurggreep en zij zag geen enkele kans om onder die druk uit te komen. Zij wou dan ook zo snel mogelijk scheiden, maar durfde het onderwerp bij haar man nooit aan te snijden. Zo doodsbang was zij voor zijn reactie. Nu was haar man voor vier weken op zakenreis naar Frankrijk. Zij kon vanwege haar werk (eigen zaak) niet mee. Toen haar man precies twee weken weg was, zat zij weer tegenover mij. Na twee man-loze weken was zij helemaal tot de overtuiging gekomen dat zij wou scheiden. Zij voelde zich bevrijd en herboren. Zogauw we echter de confontratie bespraken waarin zij haar man van haar voornemen op de hoogte moest brengen klapte zij weer dicht. Zij zag er zelfs zo tegenop, dat zij mij vroeg of ik dit niet voor haar op wou knappen. Dat kon dus absoluut niet, dat moest zij zelf doen. Omdat ik al in een eerder consult waargenomen had dat dit huwelijk niet veel kans van slagen meer had en het beter was op een scheiding aan te sturen, besloot ik haar zo goed mogelijk te helpen. Ik begon haar omslachtig te vertellen hoe zij dat "varkentje" het beste kon wassen. Ik gaf haar bijna letterlijke instructies over de manier waarop zij dat aan moest pakken. Ik praatte maar door over de confontratie, Van alle invals- en uitvalshoeken nam ik het gesprek onder de loep. Ik bleef maar doorgaan en was zo wel een half uur bezig alleen over dat gesprek. Ik moest er wel veel aandacht aan besteden, omdat zij anders nooit opgewassen zou zijn tegen haar man. Dat zou het  huwelijk alleen maar nodeloos gerekt hebben. Al haar onzekerheid probeerde ik bij haar weg te praten en ik poogde haar zo sterk mogelijk het slagveld te laten betreden. Toen zij opgebeurd en gesterkt wegging, had ik zelfs nog niets in de gaten. Dat kwam de volgende avond pas, toen zij mij belde en vertelde dat haar man onverwacht voor haar gestaan had. Hij was plotseling eerder thuisgekomen. Zij had inderdaad het gesprek gevoerd op de manier die wij doorgesproken hadden en het was goed verlopen. Tevreden hing zij op. Toen pas besefte ik waarom ik haar gisteravond zo overdreven klaargestoomd had voor een gesprek, dat normaal gesproken pas twee weken later plaats zou vinden.