Stel je voor: Je bent al een tijdje moe, slap en futloos en gaat naar de dokter. Deze laat je grondig onderzoeken maar vindt niets en denkt aan een depressie. Hij schrijft antidepressiva voor en vanaf het moment dat jij ze slikt, gaat het van kwaad tot erger. Je wordt nog slapper en futlozer. Je meldt je bij de dokter en deze zegt: “Zie je, we zijn er net op tijd bij.” En hij verhoogt de dosering. Je vervalt nu tot lethargie en presteert helemaal niets meer. De dokter verhoogt nog een keer de dosering en weer helpt het totaal niet. Er volgen moeizame jaren zonder enige verbetering. De dokter besluit je toch maar eens door te sturen naar een psychiater. Deze onderzoekt je en vindt geen oorzaak in je psyche welke het ongemak zou kunnen veroorzaken. Hij besluit, tot jouw grote verbazing, de pillen te minderen en het wonder gebeurt, je wordt helderder en krijgt meer energie. Langzaam worden de medicijnen helemaal afgebouwd en je knapt weer helemaal op. Bij het laatste gesprek met de psychiater vraag je hem hoe dit nou zo ver kon komen. “Ach” zegt hij luchtig: “Het is wellicht met een griepje begonnen.”